kapelanpolicji.pl

Grzechu nie można rozpatrywać w kategoriach obiektywny i subiektywny (jak rozumie je tradycyjna dogmatyka w odniesieniu do usprawiedliwienia).

Grzech nie jest obiektwyny, jak utrzymywali niektorzy nominaliści, tzn. że jest tylko brakiem Bożej akceptacji, wobec której człowiek zachwuje intergralność swojego bytu i o własnych naturalnych siłach (facere quod in se est) może w jakimś stopniu zaskarbić sobie łaskę Bożą. Grzech nie jest też subiektywny, tzn. nierozłącznie powiązany ze świadomością. Grzech w rozumieniu luterańskim jest czymś innym: to takie zapadnięcie się człowieka w sobie, że wydaje mu się, że jest wolny, zdrowy, że wszystko o własnych naturalnych siłach może właściwie zrozumieć i uczynić – a w rzeczywistości sam pozostaje miarą wszystkich rzeczy i ostatecznym celem wszystkiego, co czyni. Mówiąc krótko, grzech jest faktem, który wykracza poza Bożą de-akceptację i samoświadomość człowieka.

Inaczej ma się sprawa z usprawiedliwieniem. Ono właśnie ma wymiar (1) obiektywny: Chrystus zmarł za grzechy świata i Bóg patrzy na ludzkość przez pryzmat Krzyża. W sensie obiektywnym, usprawiedliwienie to odkupienie – Boża akceptacja. Ale usprawiedliwienie ma też wymiar (2) subiektywny, który wyraża się w zaufaniu Bogu, w wierze, ktora dostępna jest dla świadomości. Tak rozumiane usprawiedliwienie, tj. subiektwynie, wyraża się w rzeczywistej (nie zaś unilateralnej) relacji człowieka z Bogiem, w transformacji grzesznika na zupełnie inną płaszczyznę bytu. Biblia nie uprawnia do określania zakresu usprawiedliwienia rozumianego subiektwynie. Pozostaje on tajemnicą Boga.

Jeszcze raz apeluję, by nie szturmować Bożego majestatu w imię wtłoczenia Boga w racjonalnie rozumianą konsekwentność. Nam dany jest Krzyż, w którym dokonało się odkupienie i Ewangelia, którą mamy głosić bliźniemu, by to odkupwienie stało się i jego udziałem. Dzień zbawienia jest teraz, a nie w wieczności. Podejdźmy do tego poważnie!

ks. Piotr Małysz, luterański duchowny z USA