kapelanpolicji.pl

Duszpasterstwo jest służbą towarzyszenia człowiekowi w jego drodze. Ma ona odniesienie do Boga, a dokonuje się pośród ludzi. W tych dwóch wymiarach: w relacji z Bogiem i z człowiekiem pragniemy być Tobie pomocni.
Duszpasterstwo w szeregach Policji jest realizowane przez wielu kapelanów z różnych Kościołów Chrześcijańskich. Najliczniejszą grupę stanowią kapelani Kościoła Katolickiego obrządku rzymskiego. Działają kapelani Kościoła Prawosławnego i Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego. Wszyscy stoimy w jednej służbie Pana Kościoła, Jezusa Chrystusa, starając się zachować wierność świadectwa w przekazie Ewangelii.

Witam serdecznie na stronach poświęconych duszpasterstwu w środowisku Policji.

Witryna chce być pomocna w służbie i życiu osobistym. Temu służyć będzie przekaz Słowa Bożego i refleksja nad wspólną wsystkim drogą.

A gdy minął sabat, Maria Magdalena i Maria Jakubowa, i Salome nakupiły wonności, aby pójść i namaścić go. I bardzo rano, skoro wzeszło słońce, pierwszego dnia tygodnia, przyszły do grobu. I mówiły do siebie: Któż nam odwali kamień od drzwi grobu? Ale gdy spojrzały, zauważyły, że kamień był odwalony, był bowiem bardzo wielki. A gdy weszły do grobu, ujrzały młodzieńca siedzącego po prawej stronie, odzianego w białą szatę i zdumiały się bardzo. On zaś rzekł do nich: Nie trwóżcie się! Jezusa szukacie Nazareńskiego, ukrzyżowanego; wstał z martwych, nie ma go tu, oto miejsce, gdzie go złożono. Ale idźcie i powiedzcie uczniom jego i Piotrowi, że was poprzedza do Galilei; tam go ujrzycie, jak wam powiedział. A wyszedłszy, uciekły od grobu, ogarnął je bowiem lęk i zdumienie, i nic nikomu nie mówiły, bo się bały. Mk 16,1-8

Kilka niewiast - przyszły, aby obejrzeć grób i namaścić zwłoki Jezusa. Niewiasty te - Maria Magdalena, Maria i Salome. One mają własną religię, wiarę w Boga, pobożne wspomnienia i religijne praktyki. Teraz chcą usłużyć Jezusowi, którego uważają za umarłego.

Podobnie dziś wielu żyje umarłym Jezusem. Na zewnatrz wszystko jest w porządku. Potwierdza się przynależność swoją do Kościoła, odbywa się religijne praktyki, pozostały chrzescijańskie wyznania i wspomnienia. Ale Jezus postrzegany jest raczej w kategoriach czasu przeszłego jako nauczyciel. przewodnik, etyk... To dotyczy nie tylko ludzi niekościelnych, lecz także tych, którzy mienią się być uczniami Jezusa naszych dni. Wielu żyje wśród zewnętrznej ruchliwej kościelności jednak praktycznie jakoby z umarłym Jezusem.

Swoiste kryterium stanowią Krzyż i Grób Pański. Niewiastom towarzyszy troska, którą włożyły w pytanie: "Którz nam odwali kamień?" Odpowiedzią jest najpierw widok odwalonego kamienia, a potem głos anioła: "Szukacie Jezusa Nazareńskiego ukrzyżowanego. Nie ma go tu - wstał z martwych..."

Szukały żywego między umarłymi, Teraz mają się uczyć znajdować właśnie żyjącego, zmartwychwastałego Pana. Rzecz rozpoczyna się od przekazania wiadomości. Od przekazania tej nieprawdopodobnej nowiny: Ukrzyżowany, złożony do grobu Jezus żyje!

Jest coś jeszcze. Te kobiety otrzymują i mają przekazać wiadomość o miejscu spotkania, o potrzebie podjęcia drogi, bo Jezus "poprzedza"... On idzie naprzód. On wytycza szlak. On toruje drogę. On ma być naszą nadzieją...

Wielkanocne Święta - Święta Zmartwychwstania Pana Jezusa Chrustusa wypełnione są orędziem zwycięstwa życia nad śmiercią nie przez odsunięcie śmierci, ale przez przekroczenie jej progu. Ona już nie jest unicestwieniem. Ona przestała być kresem.

Wielkanoc to także wezwanie do życia w i z Chrystusem - Tym Ukrzyżowanym i Zmartwychpowstałym Panem. Podejmujmy je z radością jako mocny impuls umacniający nas także w tym co tu i teraz - w codziennym trudzie, zmaganiu, trosce...

Życzę nie tylko błogosławionych Świąt Zmartwychwstania Pana Jezusa Chrystusa, ale także w Nim pełnego pokoju, nadziei i radości życia.